Funeral Mist – Hekatomb

MARDUK sevmeyeni adam saymadığımı biliyorsunuz değil mi? Merhaba.

Müzik gibi dev öznel bir konuda elbette böyle sivri cümlelerin arkasında duracak türden bir ruh hastası değilim, ancak MARDUK denilince akan sular duruyor benim için; bu da bir gerçek.

Yaklaşık on beş yıldır MARDUK mikrofonu İsveçli Mortuus’a emanet. Kendisini azmanlığından, taramalı tüfeğe eş değer vokalinden, sahnedeki zebellah gibi duruşundan, MARDUK ile yaptığı birbirinden cengaver albümlerden tanıyorsunuzdur mutlaka. Ben de Metalperver’de sıkça Mortuus yağlaması yapıyorum zaten, zira kendisi sıkça dile getirdiğim gibi, ağzıma yüzüme bağırmasını istediğim bir insan. Ancak biz, biz Marduk yokken de Mortuus’çuyduk ey Muharrem! Pardon, gündem aptal etti artık.

Funeral Mist aslında Mortuus’un, ya da Funeral Mist’teki rumuzunu kullanacak olursam Arioch’un esas projesiydi aslında. Yalnızca davula konuk eleman aldığı bu projeyi 1994’den beri aktif tutsa da birkaç demo dışında pek üretken olduğu söylenemez ne yazık ki. Ancak 2003 yılında yayımlanan Salvation ve 2009 yılında gelen Maranatha ile Funeral Mist, black metalin yeraltı kalelerinden birinin kontrolünün Arioch’a devredilmesine yeten de artan, canavar bir proje olduğunu kanıtladı. Tabii Salvation sonrasında Arioch’un şanlı MARDUK‘a katılmasıyla bu proje iyice geri plana itildi ve bu gayet anlaşılabilir bir durum. Geçtiğimiz günlerde yayımlanan Hekatomb, Funeral Mist’in tam dokuz yıl aranın ardından yayımladığı üçüncü ve şimdilik son albümü. Kısacası her ne kadar sessiz sedasız gerçekleşmiş olsa bile içinde benim de bulunduğum küçük bir kitle için Funeral Mist’ten yeni bir albüm gelmiş olması epey büyük bir olay.

Bu her gün karşılaşabileceğiniz türden, Metalperver’de bolca türevi bulunan türden bir black metal değil. Bu, Mortuus denen manyak adamın bütün manyaklığını kendi iradesiyle dışa aktardığı pis, saldırgan, vahşi, çiğ, lanet bir şey. Yaklaşık yedi yıl kadar MARDUK davulu dövmüş Lars Broddesson’un davul desteği dışında albümdeki her şey Arioch’a ait. Aslında ilk iki parça itibariyle biraz hayal kırıklığına uğradığımı itiraf etmeliyim. Zira bildiğimiz o gaddar Funeral Mist’liği, Arioch’luğu göremedim ilk on dakikada; Mortuus yine Mortuus bu parçalarda -ki aslında bu da yeterince büyük bir manyaklığa işaret ediyor tabii. Neyse, esas bu iki parça sonrasında Mortuus bir anda Arioch kimliğine geçip Shedding Skin ile, Cockatrice ile esas taarruzuna start veriyor. Mizantropi ve nihilizm harmanıyla Arioch yine kulaklardan içeriye lav dökmeye başlıyor.

Bu adamın vokalini övmekten artık gerçekten yoruldum. Yalnızca Hosanna diyeceğim bu noktada ve bence yetecek. Bir de tekrar olacak belki ama bütün gitarlar, vokaller, sözler ve besteler Arioch’a ait. Hekatomb bence neredeyse -kusursuz, eksiksiz, muazzam- Frontschwein ile karşılaştırılacak kadar büyük bir iş ve bunun altından tek başına kalkmış Arioch. Yani, ne bileyim. Vay ayı ya.

Albümün yeni MARDUK manyaklığı öncesinde gelmiş olması da bence çok iyi olmuş. Zira ben biraz daha az Mortuus, biraz daha fazla MARDUK bir albüm görmek istiyorum sanırım. Özellikle yayımlanan ilk parçalardaki o old school hava, basit gitarlar, sade prodüksiyon çok cezbetti beni ve belli ki o ayarda bir iş gelecek. Hayvanlık isteyen de gelsin beraber Hekatomb dinleyelim işte. Herkes mutlu şu an bence.

Uzatmıyor ve zaten bilenin çoktan deliler gibi tüketmeye başladığı Hekatomb‘u zincirinden boşanmış aç kurtların ağıla dalması gibi alegoriler üzerinden anlatmaya başlayarak coştukça coşmak istemiyorum. Ejderha gibi, Sauron’un topuzu gibi bir albüm olmuş Hekatomb.

92/100

 

İsmail Korhan Tok

Üniversiteden sonra metali bırakmadım.

Funeral Mist – Hekatomb” için 12 yorum

  • 19 Haziran 2018 tarihinde, saat 16:41
    Permalink

    takipçisi olduğum ve maskülenligin yakıştığı 2-3 adamdan biri olduğuna inandığım mortuus’un bu solo projesinin haberini almak, hem de incelemenin seksen yanından fışkıran mortuusfiliye tanık olmak muazzam geldi! gidip albümü dinleyeyim.

    Yanıtla
  • 19 Haziran 2018 tarihinde, saat 22:21
    Permalink

    Bu yıl içerisinde duyduğum en iyi black metal albümü. Üzülerek söylüyorum ki Viktoria dahil 🙁 93/100

    Yanıtla
  • 20 Haziran 2018 tarihinde, saat 10:36
    Permalink

    Biraz daha “erken-Funeral Mist kaosu” olabilir miydi, olabilirdi; fakat bu demek değil ki inanılmaz bir albüm değil. Beygirlik şu resmen, itlik, köpeklik. Başka bir şey dinleyemedim bir haftadır.

    Yanıtla
  • 20 Haziran 2018 tarihinde, saat 23:33
    Permalink

    Mortuus’un içine morgan kaçmış…amına koduumun albümü beni katil edecek…!!!

    Yanıtla
  • 20 Haziran 2018 tarihinde, saat 23:39
    Permalink

    Bu arada ‘naught but death’ in 03:15 ten itibaren ver blast beat i sabaha kadar çalsın aq…

    Yanıtla
    • 24 Haziran 2018 tarihinde, saat 01:49
      Permalink

      Nasıl bir taşaksa adam bildiğin davul koymamış lan bahsettiğim yere; yani demek istio ki, bu ne olacak aq bende daha neler var… neyse…

      Yanıtla
  • 20 Haziran 2018 tarihinde, saat 23:47
    Permalink

    Shedding skin e neden öyle giriş yaptınız lan??? Bira kaç para burda amin oğulları!!!!

    Yanıtla
    • 21 Haziran 2018 tarihinde, saat 11:22
      Permalink

      Shedding Skin insan işi değil. Bütün gün kafamda o saçma sapan (iyi anlamda) kazımalı gitarları dönüyor, önüme ilk çıkan kişiyi boğazlayasım geliyor. Cinayete azmettirici şarkı yapmış adam.

      Yanıtla
  • 21 Haziran 2018 tarihinde, saat 00:08
    Permalink

    Bu arada tespit sıçayım, ‘metamorphosis’ in arka plan efektlerini değiştir, vokali çıkar içinden, burzum – belus albümüne araya sıkıştır ve eğer belus’ta sırıtırsa gel yüzüme tükür…eved…

    Yanıtla
  • 21 Haziran 2018 tarihinde, saat 20:31
    Permalink

    Belkide ilk dönem Mardukçusu olduğumdandır bilemem, ilk dinlediğim Funeral Mist albümü. Mortuus’un hayvanlığını Marduk albümlerinden bilip severdim yani. Öyle ki Funeral Mist’i atmosferik bir olay zannediyordum. Ağzıma sıçayım ağzıma.
    Tüm şarkılarla ilgili tek tek analiz kasıp uzun uzadıya yazdım ama sil gitsin dedim ne desem boş. Bir şey dememek en iyisi bırakın Mortuus’a kendinizi (Arioch ne oğlum hala alışamadım). Ayrıca Funeral Mist’te çok daha hisli ve varyasyonlu bir vokali var, harika.
    Lars Broddesson denen hayvan evladı var bir de. Özellikle Shedding Skin’de meşhur Baptism By Fire davul videosu geldi aklıma.
    Yıl içerisinde dinlediğim en iyi albüm. Bir sonraki Funeral Mist albümünü bir sonraki Marduk albümünden daha çok heyecanla bekleyeceğim sanırım. Kim bilir kaç yıl sonra.

    Yanıtla
  • 24 Haziran 2018 tarihinde, saat 01:59
    Permalink

    Marduk ve funeral mist yüzünden içip içip eski sevgilerine mesaj atan kekolara döndüm…değer ama yapcak bişi yok

    Yanıtla
  • 26 Haziran 2018 tarihinde, saat 10:44
    Permalink

    Cockatrice diyeyim ben de. Çok ağır manyaklık. Bütün kaosun arasına sıkıştırılmış küçücük bir melodiyle adamı triplerden triplere sokuyor. Funeral Mist’le Deathspell Omega benzer zamanlarda spotifydan albümlerini kaldırmışlardı, şimdi tekrar koyuyorlar. Sonra Funeral Mist sürpriz yaptı Hekatombla. Aynı sürprizi Deathspell Omegadan da bekliyorum. Gelirse vay halimize. Synarchy dünyanın en iyi albümüydü, nasıl aşarlar şimdiden hypelıyım.

    Yanıtla

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.