Impiety – Versus All Gods

Merhaba.

Shylaithan, yani Muhammed Ariffeen Deen’in büyük bir özveriyle sürdürdüğü Singapurlu Impiety, kariyerinin 30. yılını 9. stüdyo albümü Versus All Gods ile kutluyor!

Tahmin ediyorum ki Singapur gibi bir yerde böylesi ekstrem bir müzik yapmayı sürdürmek, birçok açıdan zordur ve grubun kurucusu, vokalisti, bas gitaristi Shylaithan’ın azmi gerçekten takdire şayan; onlarca eleman değişikliği ve albüm yayımlama konusunda yaşadığı sıkıntılara rağmen bu işe devam etmek için gerçek bir metal neferi olmak gerek… Zaten bugünün konusu Versus All Gods bile ilk olarak 2018’de kaydedilmiş ama yayımlanması 2020’ye kadar uzamış bir şekilde. Birkaç aydır YouTube’da yüklü, onu görüp kafanız karışmasın. Neyse, grubun müziği bir yana, zerre geri adım atmadan üretmeye devam ederek puanları topluyorlar bu anlamda.

Kariyerine geleneksel, İskandinav black metali ile başlayıp 2000’lerle birlikte death metale daha yakın bir müziğe geçiş yapan grubun insanlığa ve tabii albüm isminin de işaret ettiği gibi tanrılara karşı kendince sürdürdüğü bir savaşı var ve Versus All Gods, Shylaithan’ın durmaya niyeti olmadığını açıkça gösteriyor. Kırk dakikaye yaklaşan süresi boyunca bir an olsun kesilmeyen bir black/death metal taarruzunun ekstrem metalin bu tarafına yönelen dinleyiciyi fazlasıyla tatmin edeceğine eminim.

Bu yüzyıldaki diğer tüm Impiety albümleri gibi Versus All Gods da dur durak bilmeyen hızlı davullar, kaotik ve hafif bir thrash metal havası da bulabileceğiniz gitar rifleri ile kirli, öfkeli bir vokal eşliğinde suratınızda patlıyor. Reigning Armageddon‘dan itibaren barbarca bir tutumla, salyalar saçarak öfke kusuyor Impiety.

Bu kudurmuşluk içerisinde ritimden, akılda kalıcılıktan ödün vermemeleri Impiety’i bu türde en sevdiğim gruplardan biri haline getiren en önemli unsur. Djinn of All Djinss veya Azazel parçalarında istediklerinde ne kadar melodik olabileceklerini çok iyi gösteriyorlar. Albümün ortasındaki Inviktus Satanikus ise black metal tarafını öne çıkaran, efektli bir piyanodan ibaret enstrümantal bir geçiş parçası ve çeşitlilik katıyor albüme. Onun arkasındaki Terror Occult Dominion ise gitar anlamında albümün zirvesi; daha ilk ölçüden dişlerini gıcırdatmaya, yumruklarını sıkmaya başlıyor insan. Aradaki minik es verme anları da enfes. Solosu da ayrı gaz. Yav çok coşuyorum bu parçaya. Kaliteli köp-pekliğe nasıl coşmayayım? Neyse, bir tek Interstellar Deathfuck şarkısına ısınamadım galiba. Ortasındaki garip vokalleri, fazla cıncırı rifleri ve verse davulları ucuz geldi biraz. O kadar da olsun.

Biraz tekrara düşüyor ve ilk dinlemelerdeki büyük coşku albüme alışmaya başladıktan sonra azalmaya başlıyor ama tipik bir Impiety albümü olarak Versus All Gods, sunduğu sınırlı şeylerle hitap ettiği kitlenin işini rahatlıkla görecek bir albüm. O yüzden de çok uzatmanın anlamı yok aslında; biraz thrash etkili, fazlasıyla öfkeli ve zincirden boşanmış bir blackened death metal albümü dinlemek istiyorsanız Versus All Gods, ta Singapur’dan çıkıp 2020’nin değerli işlerinden biri olarak sizi bekliyor.

83/100

BANDCAMP

Korhan Tok

Üniversiteden sonra metali bırakmadım.

Bir Yorum Bırakın

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.