Benediction – Ravage of Empires
Merhaba.
Aynı zamanda Anton LaVey’in izinden yürüyen Şeytan Kilisesi’nin rahiplerinden biri olan azman death metal vokalisti Dave Ingram’ın Benediction‘a geri döndüğünü duyurduğu Instagram paylaşımının üzerinden ne ara 6 sene geçiverdi hiçbir fikrim yok ama yeni bir Benediction albümü daha çıktı bile. Bu yeniden birleşmenin 2. meyvesi Ravage of Empires, bir önceki Scriptures kadar ((o dönem Nuclear Blast zorla kulağımızdan içeri döküyordu Benediction’ı) ses getirmedi elbette ama şüphesiz 2025 yılının önemli death metal olaylarından biri ve bir kritiği hak ediyor.
Öte yandan, Benediction her haliyle bir old school death metal grubu olduğunu ve bu konuda herhangi bir şüpheye yer bırakmak istemediğini kanıtlarcasına, daha ilk saniyeden skank-beat üzerinde yürüyen kötücül taramalarla tanıdık, fakat karşı koyması zor bir taarruza geçiyor. Ingram’ın şeytani kahkahaları ve hemen arkasından gelen “Brace for impact!”, yani “Çarpışmaya hazır olun!” haykırışı da bu taarruzun şiddeti hakkında fikir veriyor. Netameli gitarların daha karanlık bir atmosfere sürüklediği Beyond the Veil (of the Grey Mare) ve yine tekinsizlikle sarmalanmış Genesis Chamber albümün tonunu belirlerken kaliteli osdm müziğinin bir metalcinin yüreğinde her zaman kendine yer bulabileceğini de ispatlıyor. Yeni, taze hiçbir şey yok belki ama çalışıyorsa dokunma mantığı söz konusu 90’lar death metali olduğunda her daim geçerliliğini koruyacak gibi görünüyor.
Benediction kariyeri boyunca ritim odağını hiç kaybetmedi ve Giovanni Durst 2019’da katılmasına rağmen görevini iyi anlamış olacak ki blast-beat‘e sırt yaslamaktansa hemen hemen her parçada ritim gitarın eşlik ettiği akılda kalıcı davullarla parçaları daha tesirli kılmış. Engines of War ve Crawling over Corpses gibi devinimden, tekrardan güç alan bestelerdeki dinamikliği albümü bir basamak yukarı taşıyor. Gruba yeni katılan bas gitarist Nik Sampson’ın gümbürtüsüyle desteklenen kitabi, fakat hiç de tekdüze olmayan iyi bir performans çıkarmış Durst. Zaten tek tek bakınca tüm elemanlar enstrümanlarını enfes kullanıyorlar; orta tempolu günahkar gitarlar, yırtıcı, etobur bir vokal, yağmacı thrash rifleri ve serseri punk ruhunu besleyen d-beat ritimlerle bezeli safkan İngiliz death metali için Benediction’ın kurmay ekibi fazlasıyla yeterli.
Öte yandan bu fazlasıyla basmakalıp bir müzik ve ne olursa olsun bir süre sonra tekrar etmeye, sönümlenmeye mahkum. Crawling over Corpses sonrası aynı besteleri bir daha dinliyormuş hissiyle birlikte yokuş aşağı gitmeye başlıyoruz maalesef. Belli bir yaş, tecrübe ve yapılan türe göre albüm sürelerinin biraz daha kısılması gerektiğine inanan biri olarak Benediction’ın 47 dakikayı dolduracak, daha doğrusu bu süreleri haklı çıkarak bir müziği olmadığı açıkça görünüyor bence. Üç aşağı beş yukarı aynı şeyleri dinlediğimiz için şu parça iyi, öbürü kötü diye ayırmaya da lüzum yok; ister başından, ister sonundan şöyle bir 10-13 dakika kısıp 35 dakikada konuyu kapatsalar kimsenin çıkıp Benediction’ın pili yetmemiş eleştirisi yapacağını sanmıyorum. İşin içine kulak dostu, steril prodüksiyon da girince (Nuclear Blast ve steril sound uzmanı Scott Atkins sağ olsun) hakikaten baştaki 3-4 parçanın coşkusu, albüm ilerledikçe veya tekrarlı dinlemelerde sabun köpüğü gibi dağılıyor.
Hal böyle olunca yazıyı da uzatmanın bir anlamı kalmıyor pek. Ravage of Empires ortalama bir osdm ve ortalama bir Benediction albümü olarak geçecek tarihe. Ingram’ın vokalini dinlemek, onun serseri ruh haline ortak olmak, birtakım nidalarını duymak hala çok keyifli ve ne olursa olsun d-beat üzerinde jilet death metal gitarları dinlemenin modası -en azından bende- geçmeyecek ama bu kadar güvenli, bu kadar formüle edilmiş ve temiz prodüksiyonlu bir death metalin ömrü pek uzun olmaz. En fazla bir-iki aya, büyük bir kısmını unuturum.
67/100
