Fvneral Fvkk – Carnal Confessions

Merhaba.

CANDLEMASS’ın icat ettiği epik doom metal, günümüzde yeniden şahlanıyor. ARGUS gibi, PROCESSION gibi isimlerin dışında daha geçtiğimiz günlerde öve öve bitiremediğim ATLANTEAN KODEX veya BELOW gibi isimlerle günümüze taşınan bu tür, sanıyorum Alman Fvneral Fvkk ile yakın dönemdeki zirvesini yaşıyor. Daha ilk cümleden yıkama yağlamayla başladım gibi ama türün doğrularını büyük oranda bünyesinde toplayan Alman topluluk, anlamı sadeliğin kendisine arayan minimalist tavrıyla o kadar düzgün bir albüme imza atmış ki hak ediyor. Üstelik bu daha grubun ilk albümü.

Sadelik konusunu açmak gerekirse türün de tabiatına uygun bir biçimde gitarı temele oturtan ve her kulağa hitap edebilecek basitlikte beste yapılarını benimseyen Fvneral Fvkk, yalın ve donuk melodilerin üzerinde pes tonlardan pek uzaklaşmayarak albüm boyunca istikrarını koruyan vokalin önderliğinde, müzikal açıdan çok rahat tüketilip benimsenebilecek, fakat duygusal açıdan insanı paramparça eden bir albüme imza atmış.

Cantor’un abartıya kaçıp dinleyiciyle aradaki duvarı yıkmadan, söylediği sözlerin ağırlığı altında kendisinin de ezildiğini hissettiren samimi ve güçlü vokal performansı epik kelimesinin altını fazlasıyla doldursa da bir yandan da bestelerde MY DYING BRIDE ve PARADISE LOST gibi devlerden izler yakalamak da mümkün. Özellikle Frater’ın bas davulları doğrudan saygı duruşu gibi MDB’a. Decanus’un bitap düşmüş gitarından ise duyar duymaz zihne kazınacak türden dev melodiler yükselmiyor kesinlikle ama amaç da bu değil zaten. Bu grupların gitarlarını düşünüp ağzınız sulanmasın yani. Omurga görevi görüyor gitar daha çok ve damar melodiler bile çok uzamıyor. Hatta sololarında bile Decanus’un öne çıkmak gibi bir amacı olmadığı belli ama zaten grubun esas derdi bambaşka…

Gerçekten de her şey bir yana, Fvneral Fvkk’ın Carnal Confessions‘taki esas başarısı, Katolik Kilise altında yapılan sayısız istismar ayyuka çıksa da servetleri milyar dolarlarla ölçülen kiliselerde hiçbir şeyin değişmediği/değişmeyeceği bu rezalet düzenin içinde sevdiklerimizi kendilerinden korumamız gereken birer canavara dönüşmüş rahiplerin ağzından, kapalı kapılar ardında yaşananları bam-güm anlatma cesaretine sahip olması. Çocuk istismarı veya eşcinsellik gibi konuları ele alan şarkılardaki kimi zaman hiciv dolu fakat çoğunlukla basit benzetmelerle salt, korkunç gerçeklerin aktarıldığı sözler kesinlikle farklı bir boyut katıyor albüme ve açık söyleyeyim, bazı şarkıları bir daha sözlere odaklanarak dinlemek istediğimden emin bile değilim. Tabii arada nefes aldıran, iyice artık eleştiri dozunu arttıran Alone with the Cross gibi şarkılar da var neyse ki. İsveçli bir black metal grubunun ilk demosuna ait o meşhur kapağı biliyorsanız anladınız şarkıda olan bitenleri. Yoksa da anlamayın, çoluk çocuk da okuyor buraları.

Carnal Confessions‘ın prodüksiyonu grubun işlediği konulara uygun şekilde karanlık ve art niyetli bir atmosfer yaratıyor. Kulakta çınlayan güçlü bir davul, vurduktan sonra titremeye devam eden gitarlar, Cantor’un vokalinde yer alan ve sesi sanki gerçekten bir ibadethaneden yükseliyormuş gibi hissettiren eko vs. çok kararında. Poor Sister of Nazareth‘de ise bas gitarın neler yapabildiğini görmek mümkün.

Fvneral Fvkk, bu rezalet grup ismine rağmen Carnal Confessions ile çok yüksekten girdi epik doom metal piyasasına ve konsept fikriyle de hafızalara yerleşip özgün bir yer edinecektir kendine eminim. Müzikal açıdan bakınca o kadar dolu dolu, üzerinde durulması gereken bir iş değil belki ama hem sadeliğinin gücüyle hem de işlediği konularıyla ileride 2019’dan mutlaka hatırlanacak, konuşulacak albümlerden bir tanesi.

86/100

İsmail Korhan Tok

Üniversiteden sonra metali bırakmadım.

Bir Yorum Bırakın

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.