Nordjevel – Necrogenesis

Merhaba.

Eski MARDUK davulcusu Fredrik Widigs’i araştırırken keşfettiğim Nordjevel, 2016’da yayımladığı, kendi adını taşıyan ilk albümüyle radarıma girmiş, hatta benim için 2016’nın en iyilerinden biri olarak geçmişti kayıtlara. Haliyle grubun yeni albümünü epeydir bekliyordum. Fakat türlü meşguliyetlerden Mart ayının son günlerinde çıkan albümü henüz yeni inceleme fırsatı buluyorum. Gerçi kimse de e nerede kaldı Necrogenesis incelemesi? demedi zaten, haha.

Tahmin edeceğiniz üzere bir black metal grubu Nordjevel ve deneyselliğe çok da yer bırakmayan, black metalin o mesafeli ve donuk yüzünü yansıtan enerjik, öfkeli ve güçlü bir anlayışına sahip. Savaşın vahşetinden, karmaşasından ve hızından beslenmeyi ihmal etmiyor üstelik ve yeni albüm öncesinde saflarına kattığı eski MORBID ANGEL ve ZYKLON gitaristi Destructhor ve DARK FUNERAL davulcusu azman insan Dominator ile gücüne güç katan Nordjevel, 2016’da bıraktığı yerden devam ederek yine hafızalarda yer edecek gibi görünüyor.

Necrogenesis iyi bir albüm, ona şüphe yok ama açılması için biraz zaman tanımanız, üzerine düşmeniz gereken albümlerden olduğu da bir gerçek. İlk dinlemede dilinize yapışacak bir melodi ya da nakarat bulmakta zorlanabilir, besteleri fazla kaotik bulabilirsiniz. Kaldı ki sondaki epik Panzerengel haricinde beş dakika barajını nadiren aşan bestelere rağmen şarkılar geleneksel bir yapıyı takip etmediği için devamlı değişip dönüşüyor ve olduğundan daha uzunmuş gibi hissettiriyor.

Tabii bu tamamen olumsuz bir özellik sayılmaz. Rif bombardımanı bir an olsun durmadığı için resmen metale doyuruyor Nordjevel bizi. YouTube’daki inanılmaz performans videolarından bilenlerin büyük yükseldiğini tahmin ettiğim Dominator ayısının hız sınırını zorlayan davulları ile birleşince bu rif bombardımanının etki alanı daha da genişliyor. Arkasında ip vardır oğlum, uçmuyordur ya nasıl uçsun, gibi gerçzekçe yorumlar yapmaya başlıyor insan Dominator’ı dinledikçe. O nasıl blast-beat atmak hayvan adam. Apokalupsis Eschation‘a bir bakın, ne olur.

Albümün son iki şarkısından bahsetmiş oldum şimdiden ve Necrogenesis‘te albümün sonradan açılması gibi bir durum var kesinlikle. İlk şarkılar kötü demiyorum, zira Devilry gibi bestelere laf eden çarpılır ama ikinci yarıda daha da coşuyor Nordjevel ve resmen işi şova döküyor. Başta belirttiğim gibi biraz dağınık ve vuruculuk noktasında eksikleri var ama The Fevered Lands‘den itibaren artık gitarı takip etmeye çalışırken bitap düşüyor insan.

Hafif bir MARDUK hissiyatı ile savaş temalı black metalin de iyi örneklerini barındıran anlarla dolu, elemanlarının üstün dayanıklılık ve kas hafızasına sırtını yaslayıp temposunu gökyüzüne çıkaran saldırgan bir black metal albümü Necrogenesis ve bu tür black metal severler için yılın en iyi işlerinden biri olmaya aday. Umarım bu vuruculuk sorunu yüzünden önümüzdeki aylarda kıymeti azalmaz ama her halükarda o son dört şarkıyı uzun bir süre unutacağımı sanmıyorum. Vay danalar vay diyor, alkışlarla uğurluyoruz.

85/100

İsmail Korhan Tok

Üniversiteden sonra metali bırakmadım.

Nordjevel – Necrogenesis” için bir yorum

  • 7 Temmuz 2019 tarihinde, saat 20:04
    Permalink

    Vay anam, ilk albüme ısınamadığım için es geçmiştim bu albümü. PozKes’teki dur durak bilmiyor ve MARDUK referanslarından sonra dinledim, cidden babaanne squirtingi gibi dur durak bilmeyen pek cevval bir albümmüş. Bayıldım.

    Yanıtla

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.